Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

ΕΡΗΜΙΤΗΣ:Του Χριστόφορου Τριάντη!


Τα δάκρυα τού ερημίτη μπροστά στην οδύνη της ευτυχίας, ήταν το κίνητρο για να αναζητήσω κάποτε το μηδέν και το άπειρο. Η γύμνια και η νηστεία του αυτοεξόριστου, καθιέρωναν και επιβεβαίωναν τις αντικανονικές διατάξεις περί σωτηρίας, πέρα για πέρα γοητευτικές και εξαγιασμένες. Μα στις ερμητικές διαδρομές που ακολουθούσα, κυριαρχούσε η κόπωση. Απαιτούνταν μια συνεχής ενεργητικότητα, την ώρα που επιθυμούσα  την ακινησία και τον λήθαργο. Ήταν κάπως ετεροκαθορισμένη  η εντολή να ατενίζω τη στειρότητα τής πραγματικότητας και την ατροποίητη οδό προς την ανυπαρξία .Οάσεις και αναβλύζοντα ύδατα δεν υπήρχαν στις άκρες του δρόμου, ούτε νέες  λέξεις γεννήθηκαν στις σκιερές πλευρές των δειλινών, αν και περίμενα υπομονετικά. Απέμεινα τιμητής προπατορικών αμαρτημάτων και εύμορφων δυστυχίων. Δεν χρειάστηκε να αγιοποιηθώ, η ακρισία μου δεν ήταν προϊόν αναζήτησης, παρά το στοχαστικό απαύγασμα από πολλές άυπνες νύχτες. Ξαναγύρισα βαθιά απογοητευμένος στα δάκρυα τού ερημίτη (υφέρπουσα επιθυμία παλαιόθεν και καταφυγή, όχι κατάπτωση και προπατορική επιταγή ). Στην ουσία, η βούληση μου ήταν: να εξαφανιστώ μέσα στις  απελπισίες μου. Η έρημος ήταν μέσα μου τελικά κάτι σαν ζωγραφικός πίνακας, άνευ χρωμάτων και

inner.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου